Deze week schreven we op deze site over AI, handig hulpmiddel, maar blijf kritisch.
Twee leden van de Seniorenacademie hebben hun ervaringen met AI voor ons op papier gezet.
Co van Doesburg schreef onder de titel DE bus die niet wacht:
Weet je nog, die jaren tachtig? De ghettoblaster op het terras, de cassetteband die je terug moest spoelen met een potlood, en opeens die eerste homecomputers. Er was er altijd wel één in de familie, of op de vereniging, die als eerste zo'n ding kocht. Een kastje met een toetsenbord erbij, aangesloten op de televisie. Groene letters op een zwart scherm. De een vond het een wonder. De ander keek er met achterdocht naar, zo'n ding kon je beter links laten liggen.
Het complete verhaal van Co kun je hier downloaden.
Dick Janknegt vertelt zijn ervaring met Leasen of kopen volgens AI. Hoe een simpele lease-berekening meermaals ontspoort.
De belofte van kunstmatige intelligentie is groot: een alwetende, onvermoeibare assistent die complexe vraagstukken in een handomdraai oplost. Zeker bij financiële keuzes, zoals de afweging tussen het kopen of leasen van een auto, lijkt AI de perfecte sparringpartner om de kille cijfers op een rij te zetten. Maar wat gebeurt er als we de algoritmes écht aan het werk zetten met variabelen als restwaarde, kasstromen en gemiste spaarrente? Een recente dialoog hierover legt een pijnlijke waarheid bloot. Mijn ‘gesprekspartner’, in dit geval Gemini, verder simpelweg aangeduid met AI (en ‘het’ i.p.v. ‘hij’), gaat uiterst overtuigend te werk, maar struikelt meermaals fundamenteel over de eigen financiële logica. Tot mijn eigen verbazing krijg ik hardnekkig verkeerde uitkomsten.